| تبليغات | X |
|
می خواهم خودم را همینجا حلق آویز کنم.دلت خواست تماشا کن
|
فکر کردی که من اینقد اُزگلم با همه چی؟
بس که شیرینه نگاهت، نفسم نوچ شده!
انگاری سرتا پا غرقِ عسلم باهمه چی!
از همون روز که دمِ اسبیمو چیندم از بیخ
گاهی احساس می کنم که کچلم با همه چی!
نود و چار کیلو بودم، حالا هفتاد و یکم
آب شد از غمِ تو رون و کَپَلم با همه چی!
هی کامنت می دن که " کارات دیگه تکراری شده"
چه کنم ؟ هی می پری تو غزلم با همه چی!
تو حَذایی واسه من، دوست دارم یه روز تو رو،
بحَلم با بُحولم با ببَلم با همه چی...
برو با همان دیگری های دور
حواسم به گیس ات گره خورده بود
سرم پر شد از روسری های دور
و کفشی که این پا و آن پا کند،
تو را روی آن پادری های دور...
تو خورشیدِ منظومه ای هی بتاب
به ابعادِ ما مشتری های دور
و می بخشی از فرطِ بیهودگی،
مرا محضِ خوش باوری های دور
که لعنت به آغازِ این دم به دم
امان از دمِ آخری های دور
فلج گشت اسبِ سپیدم دریغ!
پری های دورم!...پری های دور!...
خیزم به سینه یواش یواش
می خزم از لا به لای تو که میدان مینی لا مصّب!
هر لحظه امکاناتِ انفجار
یعنی ممکن است لِنگ من به حالتِ منفرجه
تحویلِ هزار وسیصد و هشتاد و شش درجه
سینه خیزم لا به لای تو که هفت سینی لامصّب!
و هی تو را زیرِ خودم خنثا می کنم...
و خودم را خنثا می کنم
و شهادت می دهم ،
که توی همین عملیات به هلاکت برسم
هلاکتم !که عملیاتِ فتح المبینی لا مصّب!
آهنگِ چشمِ تو را لنگ می زنم
زورم به بغضِ گلویم نمی رسد
هی چانه با نفسِ تنگ می زنم
با سرخِ سیلیِ دستانِ این و آن
دارم به صورتِ خود رنگ می زنم
دیگر شکسته تر از این نمی شوم
از بس به سمتِ خودم سنگ می زنم
درخطّ گریه ی گهواره تا به گور
سی ساله گشته ام و ونگ می زنم
این قدر خیسِ خودت را سرم نبار!
من آدم آهنی ام ...زنگ می زنم...
اوهو
ایهی
اوهو
که هر چه کارد می زنم
به سینه ام نمی رود فرو
نه این که می کنم گله
ولی به جانِ چلچله
مرا نبین که ساکت ام
شوپن شوپن پر از کوراتت ام
کوپن فروشِ کوچه های بستنی شدم
به تخمِ بچّه ام اگر که مردِ کودنی شدم
اگر که مردِ کودنی که کود می
بنفشه های مرده می
مدام پوزِ خورده می
وزِرپ و زِرپ بتهوون
و زارت و زارت موتزارت
که توی کله ام پر از صدای سمفونی
و کامران و هومنی که ابنه ای
و نمره های بیستِ بی کلاس هم
و هوش هم
حواس هم
هوا هوای لاس هم
علی الخصوص خشکه اش
و بوسه ای به مزّه ی سکنجبین
بیا ببین!
که روی بند رخت سوتین سونات می زند
علی دوباره قات می زند
و باز هم نخورده پوزِ تو
ایهی
اوهو
اوهو
اوهو
شبیهِ سیاهی ترین لحظه ی آسمانم
هوایم گرفته
گلویم...
پس این ابرها را ببارم کجا من؟
و خوب است امشب خودم را
از این ارتفاعات حتا خودم را
و توی خیابان بیفتم
که هی تکّه تکّه
و در عنکبوتی ترین ساعتِ شب
شهید از هیا هوی پروانه ها من
نباید خودم را ببینم
از آیینه ی خانه می ترسم امشب
که هی تویش اشباحِ مشکوک
مفلوک
نباید که با این قیافه...
شکسته...
کلافه...
چه ها کرد این قابِ دیوانه با من!...
تماشا که عیبی ندارد ؟...بمانم؟
همین جا...
همین لا به لاها بمانم؟
ببینم تو را هی ببینم تو را من؟
و انگار امشب که باید خودم را
و این اعترافاتِ بیهوده تر را
علی کرّه خر را...
بیندازم آن گوشه توی خیابان
گناهی ندارم
فقط گیجِ گیجم
که از بین یک فوج آدم،
چرامن خدایا ؟...چرا من؟!...
لی لی لی لی حوضک
حوضم
گاهی شبیهِ موزم
صاف و پوست کنده
چشم می گذارم لای موهات
موچم
نوچم
یعنی تو گلی همیشه
من پوچم
دورت چرخ و فلک
بس که بالا بلندی
بالایی
پایینم
لنگِ الّاکلنگم
گرگم و گله نمی برم به خدا...
آمده بودم آب بخورم
تاب بخورم توی بغلت
افتادم و گردنم شکست...