منم که کشته از قساوتِ شقیقه ام

منم که پا به ماهِ هر دقیقه ام

امان سرفه ام بریده از امانِ من

چه عقربی زده به جانِ من

عبور کن که من سرایتِ کزازِ لا علاج

به برجِ زهرِ مارِ عاج

و صورتم که منهدم شده در این جذام،

                                                که می خورد مرا مدام...

علی! بیا دوئل کنیم

جنازه را کنارِ کوچه ول کنیم

هوا هوای کشتن است

هدف بگیر سمت من!

و بعد هم برو کمی قدم بزن

و بعد شعرِ چلچله به لهجه ای میانِ عبری و لری

و بعد هم عرق خوری

و بعد هم جذام ...هی جذام

                                            و احتیاجِ مبرمم به التیام

الف به لام اوّلم که مین

کمینِ کافِ سرکشم به سین

منم که روی قوسِ قافِ بدقیافه ام

شبیهِ لام بینِ کافه و کلافه ام

الف به نام من ولی به کامِ تو

به گافِ کرکسی که می کشد مرا به نیش

الف به میمِ جیمِ و ذالِ این جذام:

                                                        نمایشِ شکنجه های بی کلام

اَلم به نَشرَحی لَکَ به صَدرَکَم

و ابترم

کمی شبیهِ لک لکم

کاَنّهُ کلاغِ بی مترسکم

نترسکم از این مزارعِ جذام،

                                 و جیغ می کشم مدام:

                                                             آهای!...مرگِ ساده دل!...

                                                                                           سلام!...

که دیگر به تمشک لبهایت نمی رسند

و دیگر در دامن تو جای هیچ تردیدی نیست

رد می شوم از خیابان های خمیازه

در حسرتِ عطرِ لیموی تازه

من طعمِ بی تفاوتِ انگورم

و امشب را،

فقط همین امشب را،

از بالشم خواهش می کنم

که برهنه شود تا بغلش کنم

فقط همین امشب را،

که سرشار از شباهت غسل و کافورم

وخیلی شبیهِ طعمِ بی تفاوتِ انگورم

من اعتراف می کنم،

افتادنِ سیب ها از شاخه

چیزی از جاذبه ی تو کم نخواهد کرد

این جاذبه کشفِ خودِ من است

کشف نمک است از گونه های تو

که هی می پاشد روی زخم های ناسورم

ومن

که طعمِ بی تفاوتِ انگورم

از اسرارِ گیلاس ها یکی هم این

که چشم هایم به آلبالو نشسته

یعنی حلقم بریده از بی مهتابی

بی خوابی

آرزوی طعمِ گلابی...

می خواهم پر در بیاورم

از جماعت گیلاس ها سر در بیاورم

بیاورم گیلاس های تازه برات

و بعد روی نیمکتی دور

از نفس های خودم کناره گیری کنم

و یک عالمه گیلاس بریزم روی گورم

و روی خاکم بنویسم:

من طعمِ بی تفاوتِ انگورم...

پیکی از همان عرق سگی برای من بریز!

بس که برج هایم از نگات منفجر شدند، 

جرج بوشِ خسته ای شدم نشسته پشتِ میز،

مست کرده ، داد می زند میانِ وایت هاوس:

کاندو کاندو کاندولیزا! کاندو کاندو کاندولیز...

لیز خورده ماهیِ تَن تو از نگاهِ من،

تا به کی فقط گریز و هی گریز و هی گریز؟

تو مدرن و تو قشنگ و تو تویی که پاک 

من جواد و من کریه و من منی که هیز

دیدی آخرش غزل کشیده شد به گند؟

هی نگفتم ات عرق سگی برای من بریز؟!!!

مانده و گم نمی شود

زُل زده سرتق و سمج،

تا نروم،نمی رود

*

آمده روبروی من ،

هیچ نه فکرِ رفتن اش

رعشه ی خشم بر تنم

لرزه ی شوق بر تن اش

*

باز غریبه آمده،

تا که به خون کشد دلم

باز به عادتی کهن

آمده در مقابلم

*

کیست در آینه که من،

این همه می هراسم اش؟

هر چه نگاه می کنم،

باز نمی شناسم اش!...